Mekongreizigers

here yea, here yea !!

go meet the strongest man in Damascus. His name is Ciccio, lives in Jaramana.

He will beat you up for only 1000 Syrian Pounds !!!

Why hesitate ?!

Buiten de feestjes met Little Italy waar ik aardig wat tijd heb ingestoken heb ik gisteren nog een fantastische Shi’itische moskee bezocht. De moskee ligt midden in een wijk waar ongeveer alle gevluchte Iraqi’s in Damascus zitten. De wijk is vuil, overvol vreemd volk en niet echt veilig; als Ciccio niet bij mij zou zijn geweest, zou ik er mij van mijn leven niet in wagen. De taxichauffeur die ons er afzette zei letterlijk goed op onze spullen te passen; de eerste keer dat iemand mij zoiets zegt hier. Alles goed wegsteken dus en dan de moskee in.

De moskee is werkelijk prachtig, een enorme ajuinvormige (gouden) koepel overheerst. De muren zijn prachtig betegeld met de meest fantastische kalligrafie en bloemenmotieven. De Shi’is zitten samen in groepjes geboeid te luisteren naar een zingende, biddende imam annex ayatollah. Als je de moskee zelf binnengaat wordt je overdonderd door de overdaad aan pracht en praal. Middenin, recht onder de koepel, bevindt zich het schrijn waar Sayyida Zainab, een kleindochter van de profeet, begraven ligt. De bedevaarders barsten in tranen uit als ze voor het schrijn staan, de zilveren omrastering kussen en hun gebeden prevelen. Binnenin mocht ik alleen foto’s maken met de iPhone. Aangezien het toestel geen al te fantastische camera heeft, trekken die foto’s op niet veel. Na dit korte bezoek hebben we ons buiten de moskee neergezet om even van de shock te bekomen. In geen enkele andere moskee heb ik zo’n sterke emoties ervaren als daar. Daarna hebben we nog wat rondgeslenterd in de suq, rond de moskee. Daar waren we dus letterlijk de enige buitenlanders temidden van een mix van Syriers, Iraniers, Iraqi’s, Uyguren, … Vreemde ervaring; wederom, als Ciccio er niet bij was zou ik er met geen haaar op mijn hoofd nog maar aan peinzen om daar binnen te gaan. Op mijn aandringen is het bezoek kort gebleven, na een glas Iraakse thee terug met de taxi naar Garamana.

Vandaag doe ik niks; wat winkelen en rondslenteren in oud Damascus en vanavond rond een uur of tien naar de vlieghaven. De mannen van Turkish Airlines hadden me gezegd om elf uur daar te zijn maar ik ben liever wat voorzichtiger.

Tot morgen !!

P

Aleppo is ongetwijfeld een van de mooiste steden die ik ooit heb bezocht. De enorme citadel ligt midden in de stad op een heuveltop. Het moet verdomd moeilijk geweest zijn om deze magnifieke burcht ooit in te nemen. Ik heb ongeveer 4 uur rondgeslenterd in en op de citadel. Ook hier is wel nog wat werk te verrichten om meer toeristen te lokken. Binnenin is de citadel prachtig en goed onderhouden maar de slotgracht is een grote vuilnisbelt (hier heb ik natuurlijk geen foto’s van), ook bovenop de citadel ligt een hoop schorremorie.

Na het bezoek aan de citadel heb ik uren rondgewandeld in de oude stad, een aaneenschakeling van doodlopende steegjes, een waar doolhof. In de oude stad is evenwel alles perfect aangegeven. Den Duits verricht hier prachtig werk. Het was trouwens precies of ze hadden een doos Moffen opengedaan. Ongeveer half Duitsland moet nu in Aleppo zitten. De oude stad is streng islamitisch, dat merk je vooral aan de vrouwen, volledig gesluierd, zelfs een zwarte vod voor hun gezicht, precies Ninja’s noemt Ciccio ze. De Ummayadenmoskee in Aleppo is op zijn minst even indrukwekkend als die van Damascus. De stad ligt trouwens vol met prachtige gebouwen uit de tijd van Ummayaden, Ayyubieden en Mamlukken. Gelukkig hebben de Mongolen niet alles kapot gemaakt. De stad was twee keer slachtoffer van de Mongoolse invallen, eerst onder Genghis en zijn zonen en een tijd later viel Timur Lenk ook nog eens binnen.

Na mijn bezoek aan de oude stad richting christelijke wijk, heb een deel van een Katholieke mis in het Arabisch bijgewoond in de kathedraal. Uiteraard is daar ook weer alcohol te krijgen en beestachtig lekker eten. Het voedsel in Aleppo is van een beduidend betere kwaliteit dan in Damascus om maar iets te noemen …

Gisteren heb ik de bus genomen terug naar Damascus, een reis van vier uur met een pracht van een bus (Mercedes) voor 250 pond. Gisteren pizza gegeten en naar mijn favoriet cafe gegaan in Bab Touma, het wordt opengehouden door Abu George en ligt dichtbij Bab Sharqi.

Vandaag uitgeslapen en tot mijn ontzetting moeten vaststellen dat het water tijdelijk was afgesloten in het appartement van Ciccio en Luis. Dan maar propere kleren bijeenpakken en naar de Hammam vlakbij de grote moskee. Da’s pas een belevenis, eerst douchen en dan door een Arabier gewasssen worden. Het wassen is vrij hardhandig, die kerel ging mij te lijf met een soort schuurspons, pijnlijke bedoeling maar ongelooflijk verkwikkend vooral omdat hij daarna met een zachtere spons het werk afmaakt. Ik heb daar anderhalfuur doorgebracht voor 375 pond (eerst vroegen ze 500 of meer maar dan veranderde de prijs ineens). Daarna terug naar het graf van Saladin en de Ummayadenmoskee. Damascus is een zalige stad. Geloof mij, volgend jaar zien ze mij hier terug !! Vanavond met Ciccio weer naar een feest met Little Italy en morgen naar de Shi’itische moskee, Sayyida Zaynab.

Tot de volgende !

P

Toen ik aankwam in Jabla, enkele dagen terug ondertussen, ben ik onmiddellijk op zoek gegaan naar Fadi Skaf. Fadi is een van de bakkers daar en sinds jaar en dag bevriend met Wim, een mutual friend zullen we maar zeggen. Fadi was evenwel niet thuis en dus moest ik noodgedwongen overnachten in funduq ash-sham (hotel van het noorden maar het had evengoed het hotel van de schaamte kunnen heten). De seniele grijsaard waar ik eerder over sprak was dan wel bijzonder vriendelijk, zijn badkamer alles behalve … Het bad annex douche had in geen jaren nog water gezien en de wc pot schat ik even oud als de eigenaar. Ik ben veel te laat in een van mijn drie bedden gekropen (de kamer zelf was kraaknet en enorm – ik was ook de enige gast in het hotel en dus per definitie de enige buitenlander in Jabla). Bovendien wou ik eens een nacht slapen zonder wakker gebruld te worden door de Adhan al-Fajr en had ik dus oordoppen ingestoken; ik werd dan ook pas wakker om 11u30. Ongeveer toen ik de badkamer ging verkennen, belde Fadi net naar het hotel en zei me onmiddellijk naar zijn bakkerij te komen.

Ongeveer onmiddellijk na mijn aankomst bood Fadi me aan om naar Marqab te rijden met mij. Dus off we go … Fadi regelde voor mij de inkom aan Syrische prijzen en betaalde bovendien ook nog. We hebben samen ongeveer 2,5 uur over de basaltrotsen van de burcht geslenterd. Fadi regelde bovendien ook nog dat ik de oude kapel van de burcht kon bezoeken (closed for works). Toen die deur openging wist ik gewoon niet wat ik zag, de kapel was prachtig bewaard en bovendien waren er nog stukken middeleeuwse fresco’s te zien. Aardig wat foto’s genomen zoals gewoonlijk. De burcht is wat mij betreft op militair architecturaal vlak bijna net zo indrukwekkend als het Krak des Chevaliers, maar ligt bijna volledig in puin. Hier is serieus wat werk te verrichten willen ze toeristen lokken. Dan naar Fadi’s huis waar ik een enorme maaltijd kreeg voorgeschoteld met Stella (genen Artois maar Egyptisch bier). Hoewel er weinig alcohol in zit heb ik me toch serieus verbaasd over Fadi’s dochter Joy; amper 3,5 en bier drinken dat die deed … Ook ‘s avonds was alles on the house en ik moest en zou die vuile boel ash-sham verlaten en in de kamer van de kinderen gaan slapen. Met plezier gedaan. Ik heb die ouwe zijn geld voor de laatste nacht cadeau gedaan, kan hij beginnen investeren in een nieuwe badkamer … ‘s Avonds met de familie naar Lattakia en kennis gemaakt met Fadi’s broer Shadi die een alcohol-winkel uitbaat. Toen we terugwaren heb ik voor het eerst Arak geproefd (allemaal hetzelfde trouwens: Pernod, Ouzo, Raki en Arak). Toen we terugkwamen in Jabla heb ik trouwens kennis gemaakt met een andere vriend van Wim, Abd’Allah Zakariyyah, de baas van Qal’at Salah ad-Din.

En jawel, de volgende dag om negen uur met Abd’Allah eerst naar het historisch museum van Lattakia en dan was ik een hele dag te gast in zijn burcht. En die is pas indrukwekkend … Er zijn drie stukken aan de burcht die boven op een bergkam ligt, het laagste deel dateert van voor de Byzantijnen, dan een Byzantijnse burcht en dan wat onze Europese vrienden er gedaan hebben. Woorden schieten hier te kort om te beschrijven hoe indrukwekkend dit alles is (dus wacht tot de foto’s hier staan). Om u een idee te geven; toen de Kruisvaarders de boel veroverd hadden hebben ze de bergkam verder uitgehouden met de hand. Een kloof van zo’n tweehonderd meter lang en meer dan dertig meter diep. De uitgekapte rotsen gebruikten ze om hun deel van de burcht te bouwen. In de stallen van de Frankische burcht zijn de fundamenten gebouwd met blokken van zo’n vijftig (!!) ton. Terug in zijn kantoor bleef Abd’Allah me thee, koffie en sigaretten voederen en zei dan trots tegen zijn staf “huwa mithlu ‘Arab” – nen halven Arabier. Ik werd door die mannen aangesproken als Ustaaz (letterlijk professor maar in Syrie in spreektaal zowat de hoogste eretitel). Ondetussen liet hij nog een Waalse opdraven die in het laagste deel van de burcht opgravingen begeleidde. Het meiske wist niet waar ze het had; in het kantoor van de directeur thee krijgen, ze het had niet echt op haar gemak. Als Abd’Allah haar in het Engels vroeg wat ze zoal gevonden hadden, antwoordde zij in het Frans en moest ik vertalen naar Arabisch. Toen ze hoorde dat ik tweemaal een theis over de Kruistochten had geschreven moest ze mijn GSM-nummer en e-mailadres hebben, een archeoloog die in Marqab werkt zou mogelijk zeer geinteresseerd kunnen zijn in mijn assistentie … Why not …

Daarna met Abd’Allah weer op restaurant waar ik letterlijk vetgemest werd met de beste Syrische spijzen (die mannen kunnen ongelooflijk lekker koken !!). Terug in Jabla moest ik me in zeven haasten omkleden om met Fadi en twee van zijn moslimvrienden (voor diegenen die het nog niet doorhadden – Fadi is een Syrisch orthodoxe christen) weer op restaurant te gaan. Nog meer van hetzelfde dus. En weer getrakteerd ! Ongelooflijk goed geslapen en vanmorgen om negen uur met de mini-bus (die Fadi uiteraard wou betalen) naar Aleppo gekomen. Daar schrijf ik morgen over om de spanning er een beetje in te houden. Gastvrijheid is de wereld dus absoluut nog niet uit, dat hebben de voorbije twee gratis dagen afdoende bewezen !

Lang leve Syrie !!!

P

Zoals gisteren medegedeeld aan diegenen die het gelezen hebben; ik heb vandaag twee fantastische burchten bezocht …

Vanmorgen om 8u45 vertrokken in Homs uit het shitty Lords Hotel samen met mijn prive-chauffeur. Enfin, prive … Hayssam ging eerst even zijn vrouw en vier dochters thuis oppikken om mee te genieten van de trip.

De reis naar Krak des Chevaliers verliep zonder problemen; na een klein anderhalf uur waren we ter plaatse. Alsof God zelf er voor iets tussenzat was ik bijna alleen op mijn twee uur durende tocht door de drie hectaren burcht. De Krak overtreft alle verwachtingen, het geheel is ongelooflijk goed bewaard en sinds het een paar jaar geleden tot werelderfgoed werd uitgeroepen is het er nog op vooruit gegaan. Een prachtig staaltje Middeleeuwse militaire archtitectuur was mijn deel. Na twee uur te hebben gespendeerd in de burcht voor slechts 150 Syrische pondjes terug naar buiten en even wachten op de familie. Syriers hebben schijnbaar en iets voordeliger rate; slechts 15 pond. Toen ik buitenging werden de bussen toeristen afgezet …

Daarna er nogmaals op aangedrongen dat ik absoluut naar Masyaf, de burcht van de Assassijnen, wou. Die kerel was daar nooit geweest en de weg is absolut niet aangeduid. Dus, bij elk kruispunt stoppen en vragen waar Masyaf ligt. Ergens midden in de bergen begroeid met ceder- en olijfbomen. Een prachtige trip gehad. In Masyaf ben ik geslaagd in iets waar Saladin niet in lukte, ongemerkt binnenkomen. Ik ga door de poort rechtdoor, nu echt als enige bezoeker (alleen hagedissen als gezelschap) en loop een uur rond door het voor Saladin onneembare bouwwerk. Helemaal op het einde van mijn bezoek zie ik verdomme een bewaker zitten die ticketjes verkoopt. Uit beleefdheid en om de restauratiewerken wat te steunen heb ik er dan maar een gekocht (ook 150 pond). De burcht is prachtig en als je denkt aan de enorme geschiedenis die de plaats met zich meedraagt …

Trouwens, voor ik binnenging werd ik aangesproken door een rosse, blanke Arabier van een jaar of vijftien. De jongen sprak perfect Engels en vroeg aan iedere bezoeker die hij zag toekomen om in hun moedertaal te beschrijven wat ze van Syrie vinden. Ironisch genoeg heette hij Sinan; de grootmeester van de Assassijnen die Saladin niet uit zijn kot kreeg heette eveneens zo (Rashid ad-Din Sinan) …

Dan naar Jabla aan de Middellandse Zee. Ik wou eigenlijk ook nog naar Marqab – maar een van de kindjes werd wagenziek en ik heb mijn vriend dan maar gezegd dat hij rechtstreeks naar mijn eindbestemming mocht rijden. Onderweg heb ik de meest bizarre ontmoeting gehad; midden op de baan ineens vier bebaarde, volledig in het zwart gekleede kerels met kalashnikovs die ons tegenhouden. Ik was net granaatappel aan het eten en deed rustig voort om niet teveel aandacht te trekken. De vraag was evenwel al snel daar, wie is dat ?! Da’s ne vreemde zei de chauffeur. Paspoort afgeven en rap … Ok, mafi mushkila, natuurlijk geef ik snel mijn paspoort. De jonge gasten roepen er hun chef bij, een dikke vijftiger met indrukwekkende snor en die begint tegen Hayssam: wat doet die hier, waarom is die hier enzovoort. Dan zegt Hayssam: geen probleem, da’s een vriend van ons, hij spreekt Arabisch; Pieter zeg iets. Ok, ikke uitleggen in mijn mooiste Fusha dat ik vier jaar Arabisch heb gestudeerd en de islam goed ken. Toen ik daarenboven ook nog zei dat ik twee thessisen over Saladin had geschreven werden hun ogen vochtig, kreeg ik een schouderklopje, een sorry en we mochten voort. Volgens Hayssam waren die kerels politie maar ik denk er het mijne over…

Om 16u30 was ik in Jabla. Onmiddellijk volk gevonden die Wim goed kennen en naar een hotel met drie kamers gebracht, eigendom van een half seniele ouderling die bijzonder vriendelijk is. Ik blijf hier twee nachten. Morgen ga ik eerst zuidwaarts naar Marqab en dan terug naar het noorden richting Qala’t Salah ad-Din. Overmorgen weet ik nog nie goe maar bakker Fadi Skaf, Wim’s beste kennis hier komt morgen terug. Ik ga hem om tips vragen en zal mij hier wel weten te vermaken.

No worries; vandaag heb ik wederom bewezen dat vreemde islamitische fracties mij als vriend beschouwen … Volgende keer ga ik misschieen maar ineens naar Irak

P

Na de vlucht via Istanbul aangekomen in Damascus. In een Arabisch land is het de logica zelve dat je bij het eerste transport gerold wordt; de taxi naar de stad kostte dus 20 euro … Veel te veel als je weet dat ik een paar dagen nadien terugging naar de luchthaven met een taxi voor 200 Syrische pond (1 euro is ongeveer 60 pond) en nadien terugging met de bus voor 45 pond … Enfin, dat hoort erbij. Het was vier uur ‘s nachts voor ik in bed lag in een hotel dat ook veel te duur was (100 euro voor twee nachten).

Damascus zelf is een prachtige stad. De citadel was jammer genoeg niet te bezoeken wegens restauratiewerken maar voor de citadel staat het fameuze standbeeld van Saladin (voor een afbeelding zie mijn laatste thesis). De Umayyadenmoskee is een van de grootste en bekendste in de hele wereld. Leuke zaken zijn onder andere het graf van Saladin, het hoofd van imam Hussein (kleinzoon van de profeet) en het hoofd van Johannes de Doper, die hier bekend is als de profeet Yahya.

Daarna verdwalen in de oude stad, een enorme suq met alles erop en eraan (inclusief koelkastmagneten van de partij van God – de Arabische naam schrijf ik even niet …). Prachtige oude huizen, karavanserais enzovoort. Het graf van Nur ad-Din, Baybars, … Ik vat hier voor het gemak even een paar dagen samen trouwens …

Na twee te dure nachten twee gratis nachten bij mijn goede vriend Francesco (Ciccio) Adragna uit Palermo. Hij studeert hier al bijna een jaar Arabisch en huurt een groot maar krottig appartement in Garamana, een kleine voorstad van Damascus op nog geen vijf kilometer waar er een tijdje terug een iets ontplofte. Geen probleem trouwens daar; overal supervriendelijke mensen, vooral Christenen. Dus bier in overvloed; mafi mushkila … Met Ciccio een paar leuke avonden beleefd; de eerste bier gedronken in Bab Touma (de Christelijke wijk van Damascus), de tweede (gisterenavond) een prive-fuif voor Little Italy vlakbij de Umayyadenmoskee. Dat is trouwens een vreemd idee om met bier door de streng Islamatische wijk te flaneren (uiteraard goed verpakt). Gisterenavond werden we eerst nog aangeklampt door een zatlap die sigaretten wou. Ciccio duwde hem weg (zijn bijnaam in Tunis was il armadio – de kleerkast) en riep hem toe: Ruuh illa Afghanistan wa tamuut (ga naar Afghanistan en sterf).

Het was wederom vier uur vannacht vooraleer ik op mijn matras lag in Garamana. Vandaag heb ik de bus gepakt voor 250 pond naar Homs, waar ik een nacht blijf in The Lord Suites hotel (wederom veel te duur, 58 euro). Morgen ga ik met een taxi naar Krak des Chevaliers, de burcht van Marqab en Masyaf. Masyaf is u misschien ook bekend uit mijn tweede thesis; de burcht daar was het hoofdkwartier van de Assassijnen. Lees mijn thesis voor meer info … Daarna laat ik de taxi-chauffeur me afzetten in het dorpje Jabla aan de kust waar Wim me een hoop vrienden van hem aan de hand heeft gedaan. Mogelijk blijf ik daar een nacht en ga dan verder noordwaarts na een bezoek aan de burcht van Saladin.

Enfin, zoals ik reeds zei voor mijn vertrek een intellectueel orgasme …

Als ik terug internet vind, schrijf ik het relaas van mijn bezoek aan de burchten. Mijn Arabisch en het feit dat ik twee thesissen over Saladin heb geschreven, zorgen er trouwens voor dat ik overal ontvangen word als een held. Zonder Arabisch ben je hier trouwens verloren, zo goed als niemand spreekt hier Engels …

Tot later !

P alias Butrus

سلام
أصدقائي
سوف أكون هناك قريبا